Kadra USA na mistrzostwa świata w Poznaniu: siedemnastu sprinterów i cztery lata bez medalu

Published

2026-08-10T12:46:56+00:00

Siedemnastu sprinterów i jedna liczba, od której nie ma ucieczki. Ostatni medal mistrzostw świata w konkurencji olimpijskiej Amerykanie zdobyli w 2022 roku. Z takim bagażem kadra ogłoszona przez Amerykański Związek Kajakowy jedzie na mistrzostwa świata w kajakarstwie w Poznaniu, które potrwają od 26 do 30 sierpnia. Cztery sezony posuchy, jedno nazwisko, które ją przerywało — Nevin Harrison — i drużyna, o której wciąż nie wiadomo, czy się odbudowuje, czy dopiero rozpędza.

Skład: kogo Amerykanie zabierają na Maltę

Kadra dzieli się na cztery grupy, a to, w jakiej przyjeżdżają formie, widać po trzech regatach Pucharu Świata — w Szeged, Brandenburgu i Montrealu.

Najwięcej mówi ostatnia kolumna. Przez całą wiosnę i lato tylko jedna amerykańska łódź biła się w konkurencjach olimpijskich o miejsce na podium — Harrison w Montrealu, gdzie do brązu zabrakło jej 0,610 s. Reszta sezonu zamknęła się w finałach B i C.

Jest jednak druga strona. Dwie z czterech grup odmłodziły się względem Paryża i obie pokazały latem coś, czego rok wcześniej w ich wynikach nie było. Ecker wygrał półfinał Pucharu Świata na 500 m. Dwójka kanadyjkarek, którą dzieli siedem lat różnicy wieku, dwukrotnie weszła do finału A na 200 m. Czy urodzi się z tego medal — zupełnie inna sprawa. Ale że coś drgnęło, widać gołym okiem.

Nevin Harrison: mistrzyni, która w półfinale płynie szybciej niż w finale

Nikt w tej kadrze nie zbliża się do Harrison dorobkiem i to od jej dyspozycji zależy, jak Amerykanie zapamiętają Poznań. Jej karierę warto rozpisać rok po roku, bo dopiero wtedy widać, co się właściwie stało.

Mistrzostwa świata 2019 — złoto w C-1 200 m czasem 49,300 i pierwszy w historii tytuł mistrzyni świata dla Amerykanki w kanadyjce. Igrzyska w Tokio — złoto w 45,932, gdy konkurencja debiutowała w programie olimpijskim. Mistrzostwa świata 2022 w Halifaksie — znów złoto, 49,870. I dopiero wtedy krzywa się załamuje: czwarte miejsce na mistrzostwach świata 2023 z czasem 45,925 i srebro igrzysk w Paryżu w 44,130 — o setną sekundy za Kanadyjką Katie Vincent, która zatrzymała zegar na 44,120.

Przegrana o setną sekundy to nie kryzys. Niepokoi to, co przyszło później. W Szeged Harrison była w finale A dziewiąta z czasem 45,400. W Brandenburgu, na wolnej wodzie, szósta w 49,550. W Montrealu piąta w 45,840, przy zwycięstwie Ukrainki Ludmyły Łuzan (44,680), drugim miejscu Kanadyjki Sophii Jensen (45,160) i brązie dla Kuby (45,230).

Jest w tej sekwencji szczegół, który zmienia jej wymowę. W Szeged Harrison przepłynęła półfinał w 44,940 — a taki czas dałby jej w Montrealu brąz z zapasem 0,290 s. W Montrealu z kolei półfinał zajął jej 48,200, żeby w finale zejść o 2,360 s niżej. Szybkość więc nie zniknęła. Zniknęła zdolność powtórzenia jej dwa razy w ciągu półtorej godziny. W 2021 i 2022 roku Harrison płynęła najszybciej dokładnie wtedy, kiedy trzeba było. W 2026 jej najlepsze przejazdy wypadają w rundach, o których nazajutrz nikt nie pamięta.

W Poznaniu popłynie po torze, który zna — Malta wielokrotnie gościła Puchar Świata, ostatnio w 2025 roku — i przeciwko stawce, która wcale jej nie odjechała. W Montrealu pierwszą i piątą zawodniczkę dzieliło 1,160 s. Jak na wyścig trwający czterdzieści pięć sekund to sporo, ale nie tyle, żeby mówić o zawodniczce spisanej na straty.

Jonas Ecker: dwa złota mistrzostw świata do lat 23 i półfinał, który dał do myślenia

Jeśli w Poznaniu ma się urodzić druga amerykańska historia, najpewniej z jego udziałem. Na mistrzostwach świata juniorów i do lat 23 w 2025 roku wygrał obie swoje konkurencje: K-1 500 m w 1:41,920 i K-1 1000 m w 3:35,690. Miał już wtedy za sobą olimpijski finał A — w Paryżu razem ze Smallem zajął ósme miejsce w K-2 500 m (1:30,020), cztery lata po tym, jak ta sama dwójka była siódma na mistrzostwach świata 2022 (1:37,600).

Sezon 2026 był jego pierwszym pełnym sezonem w seniorskiej jedynce i przez większość czasu tak też wyglądał. Dziewiąte miejsce w finale A K-1 1000 m w Brandenburgu (3:41,500), siódme w finale B na tym samym dystansie w Szeged (3:30,330). A potem przyszedł Montreal: wygrany półfinał K-1 500 m w 1:43,180 i piąte miejsce w finale A z czasem 1:37,900 — za Jacobem Schopfem (1:36,430), Josefem Dostálem (1:36,790), Jeanem van der Westhuyzenem (1:36,890) i Polakiem Aleksem Boruckim (1:37,410).

Do brązu zabrakło mu sekundy z hakiem, a ścigał się w finale z mistrzem olimpijskim na 1000 m i dwoma najszybszymi pięćsetkarzami cyklu. Od lat żaden Amerykanin nie był w tej konkurencji tak blisko seniorskiego podium.

W osadach jest znacznie skromniej. W Montrealu czwórka w składzie Small, Ecker, Talbert i Cook zajęła trzecie miejsce w eliminacjach K-4 500 m czasem 1:22,830, po czym była w półfinale ósma (1:24,480). W Brandenburgu kwartet Talbert, Cook, Connell i Jones zameldował się na siódmej pozycji w eliminacjach i ósmej w półfinale. Czas poniżej 1:23 to konkretny sygnał od osady, która wciąż się dociera. Gorzej z drugim startem tego samego dnia — i właśnie tam czeka najwięcej pracy.

Connell, rocznik 2007, jest w tej grupie najmłodszy i robi największe postępy. W Montrealu wszedł do półfinału K-1 1000 m i był ósmy w finale B (3:50,030), po eliminacjach przepłyniętych w 3:44,040. Rok wcześniej ścigał się jeszcze wśród juniorów, gdzie wygrał swoje eliminacje K-1 500 m czasem 1:46,100.

Kanadyjkarki: brązowa medalistka z rocznika 2007 i długodystansowa partnerka

Najciekawsza amerykańska łódź tego lata wcale nie była kajakiem. Harper, rocznik 2007, zdobyła na mistrzostwach świata juniorów i do lat 23 w 2025 roku dwa brązowe medale — w C-1 200 m (49,570) i C-1 500 m (2:12,910) — i od razu przesiadła się do seniorskiej dwójki z Ghizilą, starszą o siedem lat i wychowaną na długim dystansie.

Razem zajęły piąte miejsce w finale A C-2 200 m w Szeged (42,760) i znów piąte w Brandenburgu (43,790), a w Montrealu wygrały finał B na 500 m czasem 2:02,820. Tytuł w Montrealu na 200 m wywalczyły Hiszpanki — Angels Moreno i Viktoria Yarchevska — w 43,470. Amerykanki płynęły w tym sezonie szybciej, bo 42,760 w Szeged. Inny tor i inne warunki każą traktować to porównanie ostrożnie, ale różnica działa na ich korzyść.

Ghizila ma jeszcze własną konkurencję i tam obraz jest inny. W 2024 roku była czwarta w C-1 5000 m (29:41,790), rok później jedenasta, a w maju w Szeged dziesiąta (30:42,070). Na tym samym dystansie Harper zajęła w Szeged piąte miejsce z czasem 29:46,250 — szybszym niż ten, którym Ghizila dwa sezony wcześniej wywalczyła czwartą lokatę. Albrecht, piąta w C-4 500 m na mistrzostwach świata 2022, cały sezon 2026 spędziła w C-1 500 m: w Montrealu weszła do półfinału i była siódma w finale B (2:22,360).

Wśród kanadyjkarzy najbliżej finału jest Kasperbauer. W 2024 roku zajął ósme miejsce w finale A C-1 200 m z czasem 40,640, w lipcu był czwarty w finale B w Montrealu (42,230), a w Szeged ósmy w finale B (40,780). Jonathan Grady wyspecjalizował się w długim dystansie — piąte miejsce w C-1 5000 m w Poznaniu w 2025 roku (24:44,510), siódme w Brandenburgu (26:33,920), dziesiąte na mistrzostwach świata 2023. Jego brat Ryan wystartował w czterech konkurencjach w Szeged i Montrealu, z C-1 5000 m włącznie.

Weteranki: McElroy i długi dystans

Najdłuższy staż w tej kadrze ma McElroy, rocznik 1985. Jako jedyna przywozi do Poznania medale Pucharu Świata z poprzedniej dekady: srebro w K-2 1000 m w Racicach w 2013 roku (3:39,969), brąz na tym samym torze dwa lata wcześniej (3:50,944) i brąz w Szeged w 2013 (3:54,966). Na mistrzostwach świata 2022 była szósta w K-1 5000 m, a w lipcu w Montrealu zajęła na tym dystansie piętnaste miejsce (28:42,670).

Ten sam dystans ściga Motamedi, rocznik 1989 — dwudziesta w Szeged (28:18,110) i dwudziesta dziewiąta w Brandenburgu. Wolgamot, specjalistka od K-1 500 m, wygrała finał C w Brandenburgu (2:01,590) i wchodziła do półfinału na wszystkich trzech regatach. Wilding zajęła szóste miejsce w finale A K-1 500 m na mistrzostwach świata 2023 z czasem 1:57,712 — to najlepszy pojedynczy rezultat, jaki w tym cyklu osiągnęła Amerykanka w kajaku.

Co dalej

Mistrzostwa świata potrwają od 26 do 30 sierpnia na poznańskiej Malcie, a program parakajakarski wpleciono w te same pięć dni. Poznańskie mistrzostwa zamykają sezon w konkurencjach olimpijskich. Amerykanie mają dwa realne cele: C-1 200 m, w którym Harrison stawała na podium każdej dużej imprezy ukończonej w czołowej czwórce, i męski K-1 500 m, do którego Ecker przyjeżdża z najszybszym amerykańskim czasem cyklu.

Cała nasza droga do Poznania zaczyna się w zapowiedzi mistrzostw świata, a poszczególne kadry rozpisaliśmy dla Polski, Wielkiej Brytanii i Australii. Amerykańską ekipę parakajakarską — najliczniejszą, jaką ten kraj kiedykolwiek wysłał na mistrzostwa świata — opisujemy osobno w zapowiedzi kadry parakajakarskiej USA.

Najczęściej zadawane pytania

Kto jest w kadrze USA na mistrzostwa świata w Poznaniu 2026?

Siedemnastu sprinterów. Kajak mężczyzn: Jonas Ecker, Aaron Small, Sean Talbert, Augustus Cook, Cole Jones i Finn Connell. Kajak kobiet: Elena Wolgamot, Arezou Motamedi, Kali Wilding i Kaitlyn McElroy. Kanadyjka mężczyzn: Jonathan Grady, Ryan Grady i Kenneth Kasperbauer. Kanadyjka kobiet: Nevin Harrison, Audrey Harper, Andreea Ghizila i Emma Albrecht.

Kiedy i gdzie odbywają się mistrzostwa świata w sprincie kajakowym 2026?

Na torze regatowym Malta w Poznaniu, od 26 do 30 sierpnia 2026 roku. Parakajakarze ścigają się w tych samych dniach.

Jaki był najlepszy amerykański wynik sezonu 2026?

Piąte miejsce Harrison w finale A C-1 200 m w Montrealu (45,840) i piąte miejsce Eckera w finale A K-1 500 m na tych samych regatach (1:37,900). Ecker wygrał tam również swój półfinał czasem 1:43,180.

Czy era Nevin Harrison się kończy?

Raczej się zmieniła, niż skończyła. Złoto 2019, złoto olimpijskie w Tokio, złoto 2022, czwarte miejsce w 2023, srebro Paryża o setną sekundy i pucharowe lokaty 9., 6. oraz 5. w 2026 roku układają się w wyraźny spadek. Ale jej półfinał w Szeged (44,940) był szybszy od czasu, który w Montrealu dał brąz, a pierwszą i piątą zawodniczkę tamtego finału dzieliło 1,160 s. Poznań rozstrzygnie, czy problemem jest szybkość, czy jej powtarzalność — wszystko wskazuje na to drugie.

Czy USA może zdobyć w Poznaniu medal w konkurencji olimpijskiej?

Nie udało się to od złota Harrison w 2022 roku, a mistrzostwa świata 2024 w Samarkandzie Amerykanie zakończyli bez krążka. Realne drogi są dwie: Harrison w C-1 200 m i Ecker w K-1 500 m. Obojgu brakuje mniej więcej sekundy — i to takiej, której jeszcze nie potrafili wykrzesać dwa razy tego samego dnia.

Czy Jonas Ecker to nowa twarz amerykańskiego kajakarstwa?

Dwa złota mistrzostw świata do lat 23 z 2025 roku, na 500 i 1000 m, olimpijski finał A w K-2 500 m w Paryżu i wygrany półfinał Pucharu Świata w lipcu mówią same za siebie. To pierwszy Amerykanin w tym cyklu, który w jedynce zmieścił się w 1,010 s od seniorskiego podium Pucharu Świata.

Która amerykańska łódź zrobiła w 2026 roku największy postęp?

Dwójka Harper–Ghizila w C-2 200 m. Dwa piąte miejsca w finałach A — 42,760 w Szeged i 43,790 w Brandenburgu — oraz wygrany finał B na 500 m w Montrealu. A młodsza z nich jeszcze rok wcześniej zbierała medale mistrzostw świata juniorów.

Kto ma w tej kadrze największe doświadczenie?

Kaitlyn McElroy, rocznik 1985, z medalami Pucharu Świata w K-2 1000 m z 2011 i 2013 roku, szóstym miejscem w K-1 5000 m na mistrzostwach świata 2022 i piętnastym na tym samym dystansie w Montrealu w lipcu.

O Poznaniu nie zdecyduje liczebność kadry, tylko dwa wyścigi. Ten, w którym Nevin Harrison spróbuje przenieść szybkość z półfinału do finału A, i ten, w którym Jonas Ecker będzie chciał powtórzyć lipcową formę o miesiąc później. Reszta tego, co Amerykanie przywożą na Maltę — medalistka z rocznika 2007, czwórka schodząca w eliminacjach poniżej 1:23, zawodniczka z rocznika 1985 wciąż ścigająca się na 5000 m — to inwestycja w następny cykl, nie w ten tydzień. Wyniki mistrzostw świata będziemy podawać na bieżąco przez wszystkie pięć dni.

Zobacz też: kadra Danii na mistrzostwa świata w Poznaniu — czternastoosobowa ekipa zbudowana wokół jednego obrońcy tytułu.

Zobacz też: kadra Włoch na mistrzostwa świata w Poznaniu — siedemnaście z dwudziestu jeden osób reprezentuje grupy sportowe służb mundurowych.

Zobacz też: kadra Węgier na mistrzostwa świata w Poznaniu — 37 zawodników, największa ekipa tych mistrzostw.

View on PaddleStats