Kadra Australii na mistrzostwa świata w Poznaniu: sześć pucharowych medali Toma Greena i dwie pary rodzeństwa

Published

2026-08-06T06:33:27+00:00

Kadra Australii na mistrzostwa świata w Poznaniu: sześć medali Pucharu Świata, dwie pary rodzeństwa i 21-latka na czele

Paddle Australia potwierdziła 5 sierpnia skład na mistrzostwa świata w sprincie kajakowym i parakajakarstwie w Poznaniu (26–30 sierpnia). W sprincie pojedzie dwanaścioro zawodników, w parakajakarstwie sześcioro — i w odróżnieniu od większości ogłoszonych dotąd kadr ta przyjeżdża z kompletem pucharowych podiów za plecami.

Komunikat federacji stawia trzy konkretne tezy: że Natalia Drobot wygrała K-1 500 m na Pucharze Świata w Szegedzie, że Tom Green ma w tym sezonie sześć pucharowych medali, a parakajakarz Ben Sainsbury dwa złota. Wszystkie trzy zgadzają się z wynikami, wyścig po wyścigu.

Skład

Sześcioro i sześcioro w sprincie, troje i troje w parakajakarstwie. Dyrektor wysokiego wyczynu Brendan Purcell przedstawił tę nominację jako nagrodę dla „zawodników, którzy zebrali mocne występy przez cały międzynarodowy sezon" — i sezon to potwierdza.

Sześć medali Toma Greena, policzone

Tę tezę łatwo sprawdzić, bo każde z tych podiów jest w wynikach.

Tom Green, dwukrotny medalista olimpijski, zaczął od brązu w K-1 na 1000 m na Pucharze Świata w Szegedzie (3:22.93, strata 0,68 s). W Brandenburgu dołożył trzy krążki: złoto w K-1 na 500 m czasem 1:44.05 — o 1,24 s przed Niemcem Jacobem Schopfem i o 3,73 s przed ósmym Alexem Boruckim — oraz brąz na 1000 m i brąz w czwórce. W Montrealu doszły srebro na 1000 m (3:36.64, strata 1,04 s) i brąz w czwórce.

Sześć podiów na trzech regatach, w trzech różnych łodziach. Do tego wygrał w tym sezonie każdą eliminację i każdy półfinał, w którym startował na 1000 m — szczegół, który na mistrzostwach świata waży więcej, niż się wydaje, bo rundy kwalifikacyjne karzą każdego, kto ich nie kontroluje.

Natalia Drobot, 21 lat i najszybsza jedynka tej kadry

Natalia Drobot, rocznik 2005, jest zawodniczką, którą Paddle Australia stawia na czele komunikatu — i liczby to tłumaczą.

W Szegedzie wygrała finał A K-1 na 500 m czasem 1:46.43, o 0,11 s przed Nowozelandką Fisher, a trzecia Anna Puławska straciła do niej pełną sekundę. W Montrealu w tej samej konkurencji była trzecia (1:52.46), za Niemką Pauliną Jagsch i Puławską. Do tego doszło pucharowe srebro w K-2 500 m w Brandenburgu z Kailey Harlen i piąte miejsce w finale dwójek w Montrealu — w wyścigu wygranym przez polską parę Martyna Klatt i Puławska.

Dołóżmy do tego wicemistrzostwo świata w K-1 na 500 m z 2025 roku i obraz jest czytelny: w wieku 21 lat Drobot na stałe weszła do rozmowy o medalach na pięciuset metrach, a Poznań jest imprezą, na której ta rozmowa może zamienić się w walkę o tytuł. Dwadzieścia cztery starty w sezonie i dziewięć międzynarodowych medali w dorobku — to zawodniczka, która wchodzi w czempionat w formie.

Dwaj bracia, dwie siostry

Federacja nazywa tę kadrę „prawdziwie rodzinną" i nie jest to marketingowy zwrot — widać to w składach osad.

Jean van der Westhuyzen, rocznik 1998, i Pierre van der Westhuyzen, rocznik 2003, płynęli razem K-2 500 m w Brandenburgu i zajęli trzecie miejsce (1:36.64), o 1,09 s przed polską dwójką Przemysław Korsak — Wiktor Leszczyński. Siedzieli też w tej samej czwórce na wszystkich trzech pucharach.

Indywidualnie mocniejszy sezon zrobił Jean: wygrał K-1 500 m w Szegedzie (1:35.81) i zdobył brąz w tej konkurencji w Montrealu (1:36.89), 0,46 s za zwycięskim Schopfem i pół sekundy przed czwartym Boruckim. Pierre, wciąż w kategorii U23, wywalczył brąz w jedynce U23 na 500 m na mistrzostwach świata juniorów i U23 w Halifaksie (1:38.61) i był piąty w dwójce U23.

Siostry to Alyssa i Claudia Bailey, obie z rocznika 2005. Alyssa wygrała finał B na 1000 m w Szegedzie i weszła do finału A U23 na 200 m w Halifaksie, gdzie o 0,04 s nie wygrała swojego półfinału. Claudia płynęła w kobiecej czwórce na każdym tegorocznym pucharze. Żadna nie ma jeszcze seniorskiego medalu, ale obie mają za sobą pełny międzynarodowy sezon.

Ella Beere i tysiąc metrów

Drugą pucharową medalistkę tej kadry łatwo przeoczyć. Ella Beere, rocznik 1998, zdobyła srebro w K-1 na 1000 m w Brandenburgu (3:57.65), kończąc za Niemką Heuser i o 1,51 s przed Włoszką Zironi. Tydzień wcześniej była czwarta w tej samej konkurencji w Szegedzie (3:52.51), zaledwie 0,17 s od podium, w finale wygranym przez Węgierkę Zsókę Csikós.

Dwa wyniki na dystansie, na którym Australia nie ma innej seniorskiej kandydatki — i w obu przypadkach szybciej niż polskie zgłoszenie w tych finałach. Beere weszła też do finału A na 500 m w Brandenburgu i płynęła czwórkę w Montrealu; w Poznaniu ten program najpewniej zawęzi się do tego, co wychodzi jej najlepiej.

Męska czwórka, która nie schodzi z podium

Najrówniejszą australijską łodzią jest męska czwórka — stawała na podium każdego pucharu, który ukończyła.

W Szegedzie osada obu braci van der Westhuyzen, Rileya Fitzsimmonsa i Collinsa — jedynego z tej łodzi, którego nie ma w kadrze na Poznań — wywalczyła srebro czasem 1:18.77, 0,32 s za Węgrami i 0,23 s przed Litwinami, w finale, w którym pięć osad zmieściło się w 0,60 s. W Brandenburgu, z Greenem na pokładzie, byli trzeci. W Montrealu — van der Westhuyzen, van der Westhuyzen, Green i Noah Havard — sięgnęli po brąz w czasie 1:22.27, 0,17 s za Węgrami, w finale, w którym sześć osad zmieściło się w pół sekundy, a Polska była szósta.

To jest punkt odniesienia na Poznań. Ta sama dziewięcioosadowa stawka zbierze się na Malcie, powiększona o łodzie, które odpuściły Montreal — a Australia wejdzie w ten wyścig jako kandydat do podium, nie jako pretendent.

Parakajakarstwo: powrót McGratha, niepokonany Sainsbury

Szóstka parakajakowa jest niewielka, ale mocno utytułowana. Curtis McGrath, czterokrotny mistrz paraolimpijski, wraca na mistrzostwa świata po raz pierwszy od Paryża — a jego jedyny start w sezonie 2026 zakończył się zwycięstwem: wygrał finał A na 200 m w Brandenburgu czasem 0:44.98, wcześniej wygrywając także eliminacje.

Ben Sainsbury, rocznik 2001, ma sezon, który federacja stawia na afiszu: dwa pucharowe złota, oba potwierdzone w wynikach — finał A va’a na 200 m w Brandenburgu (1:00.38) i finał A VL1 200 m w Montrealu (1:03.97). W Montrealu był też siódmy w finale KL1 na 200 m, co uczciwie pokazuje, gdzie jego kajak stoi względem va’a. Do Poznania jedzie po poprawienie srebra mistrzostw świata z 2025 roku.

Dylan Littlehales zajął piąte miejsce w finale A KL3 na 200 m w Montrealu (0:41.54, strata 1,49 s), awansując wcześniej z drugiego miejsca w eliminacjach. Po stronie kobiet Amy Ralph i Emily Paix ścigały się w Brandenburgu — Ralph w finale A, Paix w finale B — a Susanna Wills weszła tam do finału A na 200 m w swoim pierwszym międzynarodowym sezonie. Dla Paix i Wills Poznań będzie debiutem na mistrzostwach świata.

Dlaczego te mistrzostwa są warte więcej

Komunikat zawiera informację, którą warto powtórzyć przy okazji każdej kadry jadącej do Poznania: do zdobycia jest tu półtora raza więcej punktów rankingowych niż na pucharze świata.

Ranking kwalifikacji olimpijskiej w sprincie kajakowym do Los Angeles 2028 obejmuje okres od kwietnia 2026 do grudnia 2027, a zawodnicy zbierają punkty z ośmiu najlepszych wyników wśród wskazanych mistrzostw świata, pucharów świata i mistrzostw kontynentalnych. W praktyce jeden mocny występ w Poznaniu waży więcej niż dwa przyzwoite pucharowe weekendy — a dla kraju takiego jak Australia, który nie ma pod ręką mistrzostw kontynentalnych o porównywalnej obsadzie, mistrzostwa świata liczą się nieproporcjonalnie mocno.

To właśnie kontekst zdania Purcella o „ważnym kroku w drodze do LA2028". I powód, dla którego kadra tej wielkości podróżuje z czterema zawodnikami startującymi w kilku łodziach.

Na co realnie stać Australijczyków

Australia ma trzy naprawdę realne szanse medalowe i zaplecze w postaci finałów A.

Najczytelniejszy jest Green na 1000 m: drugi w Montrealu, trzeci w Szegedzie, z bezbłędnym bilansem rund kwalifikacyjnych. Jean van der Westhuyzen na 500 m ma pucharowe zwycięstwo i pucharowy brąz w tej konkurencji. Drobot na 500 m — zwycięstwo, brąz i zeszłoroczne srebro mistrzostw świata. Czwarta jest męska czwórka, choć poznańska stawka będzie głębsza niż każdy z trzech pucharów.

Niżej obraz jest uczciwy, a nie efektowny: kobieca czwórka zajęła dziewiąte miejsce w obu finałach A, do których w tym sezonie dotarła, dwójka była piąta w Montrealu, a grupa w wieku U23 — Clues, siostry Bailey, Pierre van der Westhuyzen — dopiero się buduje. W parakajakarstwie McGrath i Sainsbury przyjeżdżają w roli faworytów swoich klas.

Jak na osiemnastoosobową ekipę to mocny bilans. Australia nie jedzie do Poznania po doświadczenie — jedzie zamienić pucharowy sezon na medale mistrzostw świata.

Najczęstsze pytania

Kto jedzie w australijskiej kadrze sprintu kajakowego na MŚ w Poznaniu?

Dwanaścioro zawodników. Mężczyźni: Luke Egger, Riley Fitzsimmons, Tom Green, Noah Havard, Jean van der Westhuyzen i Pierre van der Westhuyzen. Kobiety: Alyssa Bailey, Claudia Bailey, Ella Beere, Olivia Clues, Natalia Drobot i Kailey Harlen.

Kto tworzy australijską kadrę parakajakową?

Sześcioro zawodników: Dylan Littlehales, Curtis McGrath i Ben Sainsbury oraz Emily Paix, Amy Ralph i Susanna Wills.

Kiedy i gdzie odbywają się te mistrzostwa?

Na torze regatowym Malta w Poznaniu, 26–30 sierpnia 2026 roku. Sprint kajakowy i parakajakarstwo rozgrywane są jako jedna wspólna impreza w tych samych dniach.

Ile medali Pucharu Świata zdobył Tom Green w 2026 roku?

Sześć: brąz w K-1 1000 m w Szegedzie; złoto w K-1 500 m, brąz w K-1 1000 m i brąz w K-4 500 m w Brandenburgu; srebro w K-1 1000 m i brąz w K-4 500 m w Montrealu.

Co osiągnęła w tym sezonie Natalia Drobot?

Wygrała K-1 500 m na Pucharze Świata w Szegedzie czasem 1:46.43, zdobyła brąz w tej samej konkurencji w Montrealu i pucharowe srebro w K-2 500 m w Brandenburgu z Kailey Harlen. W 2025 roku była wicemistrzynią świata w K-1 na 500 m.

Czy w australijskiej kadrze są rodzinne powiązania?

Tak. W kadrze kobiet są siostry bliźniaczki Alyssa i Claudia Bailey, a w męskiej — bracia Jean i Pierre van der Westhuyzen, którzy ścigają się razem w dwójce i czwórce.

Dlaczego te mistrzostwa świata liczą się bardziej niż puchar świata?

Bo dają półtora raza więcej punktów rankingowych. Ranking kwalifikacyjny do Los Angeles 2028 obejmuje okres od kwietnia 2026 do grudnia 2027 i liczy osiem najlepszych wyników każdego zawodnika.

Rywalizacja na Malcie zaczyna się 26 sierpnia. Australia przywozi ze sobą formę: Toma Greena z sześcioma pucharowymi medalami, Jeana van der Westhuyzena i Natalię Drobot ze zwycięstwami na 500 m, męską czwórkę, która nie zeszła w tym roku z podium, oraz parakajakową parę Curtis McGrath — Ben Sainsbury w roli faworytów. Wszystkie biegi śledzimy na stronie mistrzostw.

Zobacz też: kadra Danii na mistrzostwa świata w Poznaniu — Mads Brandt Pedersen broni tytułu mistrza świata na K1 5000 m, który trzyma od 2023 roku.

Zobacz też: kadra Włoch na mistrzostwa świata w Poznaniu — dwie mistrzynie świata U23 z Montemor walczą już o podia seniorskie.

Zobacz też: kadra Węgier na mistrzostwa świata w Poznaniu — Zsófia Csorba nie przegrała na 5000 m od dwóch sezonów.

View on PaddleStats