MŚ Poznań 2026 w liczbach: 37 tytułów, 25 krajów i jedno dzielone złoto

Published

2026-09-02T18:02:40+00:00

Author

PaddleStats

Pełne wyniki zawodów: ICF Canoe Sprint and Paracanoe World Championships - Poznan

Podczas mistrzostw świata w sprincie kajakowym i parakajakarstwie 2026 na poznańskiej Malcie 37 tytułów zdobyli reprezentanci 18 krajów, a w najbardziej wyrównanym finale nie udało się wyłonić jednego zwycięzcy. Martin Fuksa i Dániel Fejes uzyskali w C1 mężczyzn na 1000 m identyczny czas 4:07.44 i obaj zostali mistrzami świata. W mistrzostwach wzięło udział 847 zawodników z 78 krajów, a w 242 wyścigach wystartowało 965 łodzi. Różnice na mecie bywały minimalne — w trzech finałach zwycięzcę od drugiego zawodnika dzieliło mniej niż 0,1 s.

Przegląd

W 36 konkurencjach medalowych — 24 sprinterskich i 12 parakajakowych — przyznano 109 medali zamiast 108, bo w dwóch finałach medal przyznano ex aequo: złoto w C1 mężczyzn na 1000 m i brąz w K1 kobiet na 500 m. Z mistrzostw świata w Poznaniu medal wywiozło 25 krajów, ale tylko 18 z nich sięgnęło po tytuł. Węgrzy zdobyli najwięcej medali, czternaście, z czego osiem srebrnych. Niemcy wygrali tyle samo konkurencji, mając o cztery medale mniej, i przez pięć dni nie zajęli ani razu drugiego miejsca.

Neutralni zawodnicy zakończyli mistrzostwa z trzynastoma medalami: trzy złote, dwa srebrne, osiem brązowych — drugi wynik imprezy. Pierwsze miejsca w tabeli nie pokazują jednak, jak wiele reprezentacji sięgnęło po medale. Reprezentanci 63 z 78 krajów awansowali do co najmniej jednego finału A, a jedenaście z 25 medalowych reprezentacji zdobyło medale i w sprincie, i w parakajakarstwie. Hiszpania zebrała sześć medali i ani jednego tytułu. Polski Związek Kajakowy wystawił u siebie 36 zawodników, wprowadził łodzie do 18 finałów A i zdobył jedno złoto oraz dwa brązowe medale.

Pełna tabela medalowa — wszystkie 25 krajów.

Medale według kontynentów.

Zawodniczka mistrzostw

Carlotta Loske skończyła w tym roku 19 lat i wyjechała z Poznania z dwoma tytułami mistrzyni świata. Pierwszy wywalczyła w kanadyjkowej jedynce na 5000 m, z czasem 31:15.19. Drugie złoto zdobyła na 500 m w dwójce z Maike Jakob: Niemki uzyskały 2:01.65 i odebrały tytuł Ukrainkom. Dwa złota wśród kobiet zdobyła jeszcze tylko Hope Gordon, zwyciężczyni KL3 i VL3 na 200 m.

Dwa poprzednie sezony pokazywały, że Loske systematycznie robi postępy. Na mistrzostwach świata juniorów i młodzieżowców w Montemor-o-Velho w 2025 roku Loske miała brąz w dwójce i ósme miejsce w finale jedynki na 200 m . Była już jedną z czołowych juniorek, ale w rywalizacji seniorek nie należała jeszcze do faworytek. Rok później wygrała jedynkę na 500 m na mistrzostwach świata juniorów i młodzieżowców w Halifaksie czasem 2:21.53 i dołożyła srebro na 5000 m. W międzyczasie startowała z powodzeniem także wśród seniorek: brąz na 5000 m na mistrzostwach Europy w Montemor-o-Velho i druga lokata na tym samym dystansie w Pucharze Świata w Szegedzie z czasem 28:38.76.

Jej sukces w Poznaniu nie był więc przypadkowy: w jednym sezonie stanęła na trzech seniorskich podiach, a potem wygrała dwa finały mistrzostw świata. Szczególnie znaczące było pierwsze zwycięstwo, na 5000 m. Na długim dystansie duże znaczenie mają doświadczenie i wytrzymałość, a Loske pokonała rywalki starsze od siebie o dekadę. Jest też najmłodszą mistrzynią tych zawodów, i to o dwa lata — kolejne nazwiska na tej liście, Anshuo Teng, István Juhász, Jakob i Natalia Drobot, mają po 21 lat. Najstarszą mistrzynią była natomiast Emma Wiggs, która w wieku 46 lat wygrała VL2 kobiet na 200 m. Od najmłodszej mistrzyni dzieli ją dwadzieścia siedem lat.

Rekordy i analiza techniczna

W dwunastu z 36 finałów różnica między pierwszym a drugim miejscem wyniosła mniej niż pół sekundy, a w trzech — mniej niż 0,1 s. Najmniejsze różnice między medalistami odnotowano w kanadyjkowej jedynce mężczyzn na 1000 m: Fuksa i Fejes ze wspólnym złotem na 4:07.44, a tuż za nimi Zakhar Petrov z brązem na 4:07.46. Po kilometrze rywalizacji całą trójkę dzieliły 0,02 s.

To nie był wyjątek. Curtis McGrath utrzymał 0,03 s przewagi nad Fernando Paulo w KL2 mężczyzn, Serhii Yemelianov wyprzedził Gabriela Porto o 0,09 s w KL3, Oleksii Koliadych wywalczył jedyny polski tytuł przewagą 0,10 s nad Arturem Gulievem w C1 na 200 m, a Gordon wygrała KL3 kobiet o 0,12 s przed Nélią Barbosą. W całych mistrzostwach w przypadku 143 par sąsiadujących w wynikach łodzi różnica nie przekroczyła 0,1 s, a piętnaście par dopłynęło z identycznym czasem — osiem z nich w finałach A.

Rywalizacja o brąz była jeszcze bardziej wyrównana: w siedemnastu z 36 finałów trzeciego i czwartego dzieliło mniej niż pół sekundy. W ogóle nie dało się rozdzielić Anny Puławskiej i Drobot — obie dostały brąz za 1:48.58 w K1 kobiet na 500 m. Alex Borucki utrzymał trzecie miejsce na 500 m, mając 0,46 s zapasu nad Josefem Dostálem.

Najwyższe średnie prędkości osiągnęły łodzie wieloosobowe. Niemiecka czwórka w składzie Max Rendschmidt, Max Lemke, Jacob Schopf i Tom Lucz przepłynęła 500 m w 1:23.95, czyli średnio 21,4 km/h — najszybsza łódź tygodnia. Spośród zawodników startujących indywidualnie najwyższą średnią osiągnął Andrea Di Liberto: 21,1 km/h przy 0:34.15 na 200 m. Liczyło się też rozstawienie. Dwadzieścia siedem z 33 zwycięskich łodzi w finałach sprinterskich wypłynęło z torów czwartego, piątego i szóstego, a zawodnicy startujący z tych trzech torów zdobyli 65 z 97 sprinterskich medali. Środkowe tory przydzielano najszybszym z półfinałów, a spośród 30 mistrzów w konkurencjach z eliminacjami 24 wygrało wcześniej także swój bieg.

Pełne rozstawienie. Starty w finałach A, medale i tytuły wg toru, bez masowych startów na 5000 m.

Każdy finał rozstrzygnięty poniżej pół sekundy.

Każdy brąz rozstrzygnięty poniżej pół sekundy.

Każda para z identycznym czasem. Tam, gdzie miejsca się różnią, rozdzieliły je tysięczne.

Trendy i porównania

W ciągu roku układ sił może się w kajakarstwie mocno zmienić. Spośród 36 konkurencji rozegranych zarówno w Poznaniu, jak i na mistrzostwach świata w Mediolanie, w 24 zwyciężyli inni zawodnicy lub inne osady niż rok wcześniej. Dwanaście tytułów obronili ci sami zawodnicy i te same osady — ani jedna nie wygrała ponownie po zmianie choćby jednego nazwiska. Tytuły obronili Liudmyła Łuzan, Zsóka Csikós, Melina Andersson, Péter Kiss, Katherinne Wollermann, Charlotte Henshaw, Yi Pu, Yemelianov, Gordon i Fuksa, a Węgrzy zachowali czwórkę kanadyjkową na 500 m w tym samym składzie.

Duża rotacja była widoczna również wśród uczestników. Spośród 48 zawodników z tytułem mistrza świata w Poznaniu tylko 17 było mistrzami także rok wcześniej, a 59 ze 133 medalistów nie zdobyło medalu na poprzednich mistrzostwach. Z 847 startujących 487 ścigało się także w Mediolanie, a 360 nie startowało w poprzednich mistrzostwach — to 42 procent stawki.

Różnica wieku między uczestnikami była bardzo duża. Najmłodszy zawodnik miał 15 lat, najstarszy 57, mediana wyniosła 27 — dokładnie tyle, ile mediana wieku mistrzów. Jedenaścioro medalistów przekroczyło czterdziestkę, wśród nich Wiggs, Katalin Varga w KL2 i Brazylijczyk Paulo, który zdobył srebro w dwóch różnych klasach parakajakowych. Siedmioro nie miało więcej niż dwadzieścia lat, w tym troje Niemców: Loske, Nele Reinwardt i Finja Hermanussen.

Rozmiary imprezy najlepiej widać po listach startowych. Najliczniejsza była K1 mężczyzn na 500 m — 48 zgłoszonych łodzi, tuż za nią jedynka na 1000 m z 47 i jedynka na 5000 m z 45 w jednym finale bez eliminacji. Dwanaście krajów przyjechało z jednym zawodnikiem, a trzy największe ekipy — neutralna, hiszpańska i chińska — liczyły odpowiednio 51, 44 i 39 osób. Przez pięć dni odnotowano łącznie 2113 startów, w których łodzie pokonały 1376 km. Łączny czas wszystkich przejazdów przekroczył 97 godzin.

Między kontynentami medale rozłożyły się bardzo nierówno. Europa wystawiła 35 ekip i zdobyła 58 medali. Z Azji wystartowało 18 reprezentacji, które zdobyły trzynaście medali, a wszystkie poza jednym przypadły Chinom i Uzbekistanowi. Z Afryki przyjechało jedenaście reprezentacji, a jedyny medal zdobył Hamish Lovemore z RPA — srebro na 5000 m. Trzy reprezentacje z Oceanii zdobyły osiem medali.

Wszystkie 36 tytułów, ten rok wobec poprzedniego.

Komplet polskich finałów A.

Co dalej

Sezon się na tym nie kończy. Regaty Olympic Hopes ruszają 10 września i to tam zwykle najwcześniej widać kolejną Loske, a mistrzostwa świata w maratonie kajakowym w Gualeguaychú zamykają kalendarz tytułów ICF pod koniec października — z listą startową, na której znajdzie się sporo nazwisk z poznańskich wyścigów na 5000 m.

Kolejnym ważnym celem są igrzyska w Los Angeles w 2028 roku. Program olimpijski obejmuje ułamek rozegranych tu 36 konkurencji, więc w tym kontekście większe znaczenie mają wyniki na 500 i 1000 m niż tytuły na 5000 m. Thomas Green o 0,41 s przed Ádámem Vargą na 500 m i Fernando Pimenta o 0,22 s przed Bálintem Kopaszem na 1000 m — to wyniki tych konkurencji będą szczególnie istotne w przygotowaniach do kolejnego sezonu. Pimenta, rocznik 1989, wygrał 1000 i 5000 m; dwa tytuły wywieźli z Poznania jeszcze tylko Fejes, Schopf i Lemke.

Wśród kobiet najwięcej medali, bo aż trzy, zdobyła Pauline Jagsch: złoto w K1 na 500 m czasem 1:47.55 przed Aimee Fisher oraz brązy w dwójce i czwórce. Ma 23 lata i może być jedną z ważniejszych zawodniczek niemieckiej kadry w najbliższym cyklu olimpijskim.

Najczęściej zadawane pytania

Kto zdobył najwięcej medali na mistrzostwach świata 2026?

Pauline Jagsch z Niemiec — trzy: złoto w K1 kobiet na 500 m oraz brązy w dwójce i czwórce na tym samym dystansie. Dwa medale zdobyło dwadzieścia pięć innych osób.

Jaki był najszybszy zwycięski czas w Poznaniu?

Niemiecka czwórka kajakowa mężczyzn na 500 m: 1:23.95, średnio 21,4 km/h. W pojedynczej łodzi najszybszy był Andrea Di Liberto — 0:34.15 na 200 m, czyli 21,1 km/h.

Ile krajów zdobyło medal?

Dwadzieścia pięć z 78 startujących, a tytuł wywalczyło tylko osiemnaście. Do finału A dopłynęły łodzie z 63 krajów.

Które tytuły zostały obronione?

Dwanaście z 36 i za każdym razem przez dokładnie tę samą łódź: Fuksa, Łuzan, Csikós, Andersson, Kiss, Wollermann, Henshaw, Yemelianov, Pu i Gordon, a do tego węgierska czwórka kanadyjkowa i neutralna dwójka mężczyzn.

Czy Węgrzy zawiedli mimo najwyższego dorobku?

Taki wynik można oceniać dwojako. Czternaście medali to najwięcej ze wszystkich, ale złotych było tylko pięć, o dwa mniej niż rok wcześniej w Mediolanie, a srebrnych aż osiem przy jednym brązowym. Osiem srebrnych medali pokazuje, jak często Węgrzy byli blisko zwycięstwa.

Czy Niemcy są nowym punktem odniesienia w sprincie?

Wyniki z Poznania stawiają Niemców w ścisłej światowej czołówce. Rok wcześniej zdobyli jeden tytuł i pięć medali, a w Poznaniu pięć tytułów i dziewięć medali, w tym ani jednego srebrnego. Schopf i Lemke wygrali razem dwójkę i czwórkę na 500 m, a Loske zdobyła dwa złota w kanadyjce.

Czy jedno złoto wystarczy gospodarzom?

Polska przyjechała z 36 zawodnikami, wprowadziła łodzie do 18 finałów A i wyjechała z tytułem Koliadycha w C1 na 200 m oraz brązami Puławskiej i Boruckiego. To o jeden tytuł mniej niż w Mediolanie, a w K1 i K2 kobiet na 500 m, gdzie rok wcześniej wygrywały Polki, w Poznaniu zwyciężyły inne reprezentacje. Osiemnaście finałów A świadczy o szerokiej kadrze, ale medale przyniosły trzy z nich.

Czy czwarty tor dawał przewagę?

Wygrał dziesięć razy, częściej niż którykolwiek inny — dziewięć razy wygrał piąty, osiem razy szósty. Nie oznacza to jednak przewagi samego toru: środkowe tory przydzielano zawodnikom z najlepszymi wynikami półfinałów, a spośród 30 mistrzów w konkurencjach z eliminacjami 24 wygrało wcześniej swój bieg.

Mistrzostwa w Poznaniu pokazały, jak bardzo zmienił się układ sił: w 24 z 36 konkurencji zwyciężyli inni zawodnicy lub inne osady niż rok wcześniej, najmłodsza mistrzyni miała 19 lat, a najstarsza 46. W żadnym finale różnica na mecie nie była mniejsza niż w tym, w którym dwóch zawodników uzyskało identyczny czas i wspólnie zdobyło złoto. Carlotta Loske wyjeżdża z dwoma złotymi medalami, po których przystąpi do kolejnego sezonu jako jedna z zawodniczek światowej czołówki. Kolejnymi ważnymi zawodami będą regaty Olympic Hopes we wrześniu i mistrzostwa świata w maratonie kajakowym w październiku.

View on PaddleStats