Portugalia ogłosiła skład na MŚ w Poznaniu 2026: Pimenta na 1000 i 5000 m, srebrna czwórka bez zmian

Published

2026-08-16T10:29:40+00:00

Author

PaddleStats

Pełne wyniki zawodów: ICF Canoe Sprint and Paracanoe World Championships - Poznan

Portugalia przywiezie na mistrzostwa świata w kajakarstwie i parakajakarstwie w Poznaniu (26–30 sierpnia) szesnaścioro zawodników, a sobotni komunikat portugalskiej federacji czyta się jak listę priorytetów: Fernando Pimenta łączy K1 1000 m z K1 5000 m, męska czwórka na 500 m po srebrze w Montrealu jedzie w niezmienionym składzie, a Teresa Portela wraca do jedynki na 500 m. Trzynaścioro sprinterów i troje parakajakarzy zamelduje się nad Maltą — torem, który mistrzostwa świata gości po raz czwarty, po edycjach z 1990, 2001 i 2010 roku.

Skład Portugalii na MŚ Poznań 2026

Powołania obejmują trzynaście konkurencji. Poniżej pełny skład reprezentacji Portugalii na mistrzostwa świata w sprincie kajakowym w Poznaniu 2026 — dokładnie tak, jak podała federacja.

Dwie rzeczy rzucają się w oczy. Po pierwsze, męska grupa kajakowa jest mała i celowo zdublowana: João Ribeiro i Messias Baptista płyną dwójkę na 500 m, a zaraz potem siadają do czwórki obok Gustava Gonçalvesa i Pedra Casinhy. Po drugie, na liście w ogóle nie ma K1 200 m mężczyzn — konkurencji, w której Baptista zdobył tytuł mistrza świata na mistrzostwach świata 2024 w Samarkandzie z czasem 34,88, a Casinha wygrał w maju Puchar Świata w Szegedzie w 34,48. Męska dwusetka wypadła z programu igrzysk po Tokio, więc Portugalczycy sadzają obu sprinterów w łodziach, które liczą się na drodze do Los Angeles 2028.

W kadrze kobiet federacja postawiła na młodość. Clara Duarte, rocznik 2006, jako jedyna z pań wystartuje w dwóch konkurencjach. Ana Brito (2004), Ana Rodrigues (2003) i Maria Rego Gomes (2002) wywodzą się z grupy, która rok temu ścigała się na mistrzostwach świata juniorów i U23 u siebie, w Montemor-o-Velho. Portela, rocznik 1987, jest w tym gronie punktem oparcia.

Gwiazda: Fernando Pimenta — 37 lat i wciąż nadaje tempo

Pimenta skończył 37 lat 13 sierpnia, trzy dni przed ogłoszeniem składu, a sezonu, z którym jedzie do Poznania, nie powstydziłby się kajakarz o dekadę młodszy. W Szegedzie otworzył Puchar Świata zwycięstwem w finale K1 1000 m (3:22,25) i wygraną na K1 5000 m (21:55,97) — dwa złota w jeden weekend. W Brandenburgu był czwarty na 1000 m (3:36,68) i drugi na 5000 m (22:16,71). Potem przyszły mistrzostwa Europy w Montemor-o-Velho, na jego własnym torze: brąz na K1 1000 m w 3:25,32, złoto na K1 5000 m w 21:09,12 i dziewiąte miejsce w finale K1 500 m, które jasno pokazało, pod jakie dystanse naprawdę się przygotowywał. Puchar Świata w Montrealu w lipcu dopełnił obrazu — pierwsze miejsce na K1 1000 m (3:35,60) i pierwsze na K1 5000 m (21:57,79).

Cztery finały na 1000 m w tym roku: 1., 4., 3. i 1. miejsce. Cztery wyścigi na 5000 m: 1., 2., 1. i 1. Ta powtarzalność mówi sama za siebie. Na 5000 m w 2026 roku ani razu nie był gorszy niż drugi.

Dłuższa historia tłumaczy, dlaczego nikt w Poznaniu nie będzie go traktował jak weterana zgłoszonego z sentymentu. Pimenta ma pięć tytułów mistrza świata: K1 5000 m na mistrzostwach świata 2017 w Račicach (20:46,91), dublet K1 1000 m i K1 5000 m w 2018 roku w Montemor-o-Velho, K1 1000 m w 2021 roku w Kopenhadze i K1 1000 m w 2023 roku w Duisburgu, gdzie w finale popłynął 3:27,71. Ma dwa medale olimpijskie — srebro w K2 1000 m z Londynu 2012 i brąz w K1 1000 m z Tokio, gdzie jego 3:22,48 do dziś jest czasem odniesienia. Na mistrzostwach świata 2019 w Szegedzie sięgnął po brąz i na K1 1000 m (3:37,63), i na K1 5000 m (20:19,94). W Paryżu 2024 był szósty w finale K1 1000 m (3:29,59), a dwa tygodnie później w Samarkandzie dołożył srebro na K1 500 m (1:38,05) i srebro na K1 5000 m (22:55,10).

Jedyne potknięcie przyszło w Pucharze Świata w maju 2025 roku: dziewiąte miejsce w finale K1 1000 m (3:36,59) — i mimo to drugie na 5000 m (21:38,91). Dwanaście miesięcy później odpowiedział dubletem w Szegedzie.

Malta też nie jest dla niego obcą wodą. Ścigał się tu w Pucharze Świata 2022. A 3:22,25 z Szegedu to jego najszybszy czas na K1 1000 m w tym sezonie — uzyskany w finale Pucharu Świata, nie na próbie czasowej.

Męska czwórka: trzy czwarte miejsca, potem srebro

Męska K4 500 m to najciekawszy portugalski projekt tego cyklu olimpijskiego. Ribeiro (rocznik 1989), Baptista (1999), Gonçalves (2003) i Casinha (2003) płynęli razem na wszystkich dużych regatach sezonu, a ich postęp da się policzyć. Czwarte miejsce w Szegedzie w 1:19,02. Czwarte w Brandenburgu w 1:21,47. Czwarte na mistrzostwach Europy w 1:18,65 — po wygranym półfinale w 1:18,30, najszybszym wyścigu tej osady w tym roku. I wreszcie w lipcu w Montrealu srebro w 1:22,23, pierwszy pucharowy medal tej czwórki.

Trzy czwarte miejsca z rzędu bolą, ale znaczą też, że od maja łódź jest o długość od podium. Osada łącząca dwóch olimpijczyków z dwoma mistrzami świata U23 z 2025 roku ma w Poznaniu solidny punkt wyjścia.

Młodsza dwójka wnosi własny dorobek. Gonçalves i Casinha wygrali K2 500 m w kategorii U23 na mistrzostwach świata juniorów i U23 w 2025 roku (1:33,12), a Casinha dorzucił brąz U23 na K1 200 m (36,37). Jego seniorski przełom przyszedł w maju w Szegedzie, gdzie wygrał finał K1 200 m Pucharu Świata w 34,48. Baptista, mistrz świata z 2024 roku na tym dystansie, był w tym sezonie drugi na mistrzostwach Europy (34,18) i trzeci w Brandenburgu (35,20). A jednak żaden z nich nie popłynie w Poznaniu dwusetki. Portugalia inwestuje ich szybkość w czwórkę.

Dwójka Ribeiro/Baptista to drugi filar tej grupy. Ta para była mistrzem świata w Duisburgu w 2023 roku (1:29,04) i szósta w finale olimpijskim w Paryżu (1:27,82). W 2026 roku ma brąz z Szegedu (1:27,54), piąte miejsce z Brandenburga (1:36,86) i czwarte z mistrzostw Europy (1:32,57). Ribeiro ma najdłuższy staż w kadrze: płynął w portugalskiej K4 1000 m z Pimentą, szóstej w Rio 2016, w czwórce na 500 m, ósmej w finale w Tokio, i w dwójce na 500 m w Paryżu.

Kajak kobiet, kanadyjki i parakajakarstwo: Portela wraca do jedynki, za nią młoda czwórka

Decyzja, by Portela popłynęła w Poznaniu K1 500 m zamiast dwójki, to najciekawszy, choć niekrzykliwy wątek kobiecej listy. W 2026 roku wiosłowała w K2 500 m z Clarą Duarte i za każdym razem kończyło się na finale B — piąte miejsce w finale B w Szegedzie (1:44,01), siódme w Brandenburgu (1:51,47), trzecie na mistrzostwach Europy (1:51,19) i znów trzecie w Montrealu (1:46,95). Jedynka to jej konkurencja olimpijska: siódme miejsce w finale w Tokio (1:55,81) i odpadnięcie w ćwierćfinale w Paryżu. Dwa z jej medali mistrzostw świata zdobyła w K2 500 m mikst — srebro z Pimentą w 2022 roku (1:39,79) i złoto z Baptistą w Samarkandzie w 2024 roku (1:37,59) — ale Portugalia nie zgłosiła do Poznania osady mieszanej, więc Portela płynie sama.

K2 500 m kobiet przechodzi w ręce Any Brito i Clary Duarte, a K4 500 m staje się osadą perspektywiczną: Francisca Lopes, Duarte, Ana Rodrigues i Maria Rego Gomes. Czwórka, którą Portugalia wystawiała w tym sezonie — z Portelą, w różnych zestawieniach z Brito, Rodrigues, Duarte i Rego Gomes — za każdym razem zatrzymywała się na półfinale: siódma w Szegedzie (1:37,53), siódma w Brandenburgu (1:40,59), siódma na mistrzostwach Europy (1:35,42). Wyjęcie 38-latki z czwórki i oddanie miejsca Lopes to inwestycja w lata 2027 i 2028, nie w poznański finał.

Brito wraca prosto z mistrzostw Europy juniorów i U23 w Szegedzie, gdzie dotarła do finału K1 500 m i była ósma (2:11,40) po wygranym półfinale w 1:52,59. Na seniorskich mistrzostwach Europy w czerwcu zajęła piąte miejsce w finale B K1 500 m (1:53,93). Duarte z kolei była dziewiąta w finale K1 200 m mistrzostw świata U23 w 2025 roku. Rego Gomes dostaje K1 5000 m — dystans, na którym Portugalia ma markę dzięki Pimencie — i okazję, by jako 24-latka sprawdzić się na nim na światowym poziomie.

Kanadyjki i parakajakarstwo. Kobiece kanadyjki opierają się na Beatriz Fernandes, rocznik 2004, wicemistrzyni świata U23 w C1 500 m z 2025 roku (2:11,45). W tym roku dopłynęła do finału C1 200 m na mistrzostwach Europy i była siódma (46,24), a jej C2 500 m z Inês Penetrą (2001) trzy razy weszła do finału A i trzy razy przypłynęła dziewiąta — w Szegedzie (1:59,21), na mistrzostwach Europy (2:08,66) i w Montrealu (2:10,70). W Poznaniu Fernandes płynie C1 200 m i C2 500 m; miejsce w finale dwusetki byłoby wymiernym krokiem naprzód.

W trójce parakajakarzy jest najbardziej utytułowany portugalski zawodnik spoza grupy sprinterskiej. Norberto Mourão, rocznik 1980, to brązowy medalista paraolimpijski z Tokio 2020 w VL2 i trzykrotny medalista mistrzostw świata (srebro 2019, brązy 2021 i 2022). W tym roku wygrał VL2 200 m na mistrzostwach Europy (52,24) i był piąty w Montrealu (55,93). Alex Santos (KL1, rocznik 1981) był w tym sezonie piąty zarówno na mistrzostwach Europy (49,74), jak i w Montrealu (54,44), a w Brandenburgu szósty. Matilde Nunes w KL3 dotarła na mistrzostwach Europy do półfinału (56,89).

Co dalej: pięć dni nad Maltą

Mistrzostwa potrwają od środy 26 sierpnia do niedzieli 30 sierpnia nad Maltą — na torze, który w maju 2025 roku gościł rundę Pucharu Świata. U portugalskich mężczyzn K4 500 m i K2 500 m to konkurencje z programu olimpijskiego, a srebro czwórki z Montrealu (1:22,23) sprawia, że to na nią kibice spojrzą w pierwszej kolejności. Finał K1 1000 m Pimenty i K1 5000 m — wyścig ze startu wspólnego, z nawrotami — rozstrzygną, czy pięciokrotny mistrz świata powiększy dorobek.

Kobieca część składu to przede wszystkim zbieranie doświadczenia. K1 500 m Porteli jest sprawdzianem indywidualnym; dwójka i czwórka to dla młodych osad lekcja seniorskich mistrzostw świata. W parakajakarstwie Mourão w VL2 200 m przyjeżdża jako aktualny mistrz Europy.

Portugalia będzie też patrzeć dalej: z myślą o Los Angeles 2028 starty w czwórce znaczą dla dwudziestolatki takiej jak Duarte tyle samo, co miejsce na tablicy wyników.

Lista Portugalii dołącza do ogłoszonych już składów Węgier, Włoch i Danii; program, faworytów i skład gospodarzy zbiera przewodnik po MŚ w Poznaniu 2026.

Najczęściej zadawane pytania

Kto jest w składzie Portugalii na mistrzostwa świata w kajakarstwie w Poznaniu 2026?

Portugalia powołała 16 zawodników: 13 sprinterów — Fernando Pimenta, João Ribeiro, Messias Baptista, Gustavo Gonçalves, Pedro Casinha, Teresa Portela, Maria Rego Gomes, Ana Brito, Clara Duarte, Francisca Lopes, Ana Rodrigues, Beatriz Fernandes i Inês Penetra — oraz troje parakajakarzy: Alex Santos, Norberto Mourão i Matilde Nunes.

W jakich konkurencjach wystartuje Fernando Pimenta w Poznaniu 2026?

Pimenta płynie K1 1000 m i K1 5000 m. W 2026 roku wygrał obie te konkurencje w Pucharze Świata w Szegedzie i w Montrealu, a w czerwcu zdobył złoto mistrzostw Europy na 5000 m i brąz na 1000 m.

Kiedy odbywają się mistrzostwa świata w kajakarstwie Poznań 2026?

Od środy 26 sierpnia do niedzieli 30 sierpnia 2026 roku na torze regatowym Malta. Poznań gości mistrzostwa świata po raz czwarty — po 1990, 2001 i 2010 roku.

Dlaczego Portugalia nie wystawia K1 200 m mężczyzn w Poznaniu?

Federacja zgłosiła Messiasa Baptistę i Pedra Casinhę — mistrza świata z 2024 roku i zwycięzcę Pucharu Świata w Szegedzie 2026 na tym dystansie — tylko do K2 500 m i K4 500 m. Dwusetka nie jest konkurencją olimpijską, a czwórka na 500 m zdobyła w Montrealu srebro Pucharu Świata (1:22,23); obaj zawodnicy startują wyłącznie w osadach.

Czy portugalska K4 500 m mężczyzn ma szanse na medal w Poznaniu 2026?

Liczby mówią, że jest blisko: czwarte miejsce w Szegedzie (1:19,02), czwarte w Brandenburgu (1:21,47), czwarte na mistrzostwach Europy (1:18,65) i drugie w Montrealu (1:22,23). Cztery finały, cztery miejsca w czołowej czwórce — łódź przez cały sezon była o długość od podium.

Czy era Fernanda Pimenty się kończy?

Liczby z 2026 roku mówią, że nie. W Szegedzie wygrał K1 1000 m w 3:22,25 — szybciej niż jego brązowy medal olimpijski z Tokio (3:22,48) — i w żadnym tegorocznym finale K1 5000 m nie był niżej niż drugi. Jedyny słabszy wynik to K1 500 m — dziewiąte miejsce na mistrzostwach Europy — a tego dystansu w poznańskim programie nie ma.

Dlaczego Teresa Portela płynie w Poznaniu K1 500 m, a nie dwójkę?

Jej K2 500 m z Clarą Duarte kończyła w finale B na wszystkich czterech dużych regatach 2026 roku, a K2 500 m mikst — konkurencji, w której zdobyła złoto mistrzostw świata w 2024 roku — Portugalia do Poznania nie zgłosiła. K1 500 m to jej konkurencja olimpijska, w której była siódma w finale w Tokio.

Kim jest Norberto Mourão?

Portugalski parakajakarz z rocznika 1980, brązowy medalista paraolimpijski w VL2 z Tokio 2020 i medalista mistrzostw świata z lat 2019, 2021 i 2022. Jest aktualnym mistrzem Europy w VL2 200 m (52,24 w czerwcu 2026) i w Poznaniu płynie tę samą konkurencję.

Portugalia przyjeżdża do Poznania z jednym zawodnikiem, który może wygrać, jedną osadą, która od maja puka do podium, i grupą kobiet budowaną pod następny cykl. Fernando Pimenta staje na starcie K1 1000 m nad Maltą z najszybszym czasem sezonu 2026 już w kieszeni; reszta mistrzostw świata w Poznaniu pokaże, czy czwórka zamieni swoje czwarte miejsca na kruszec.

Źródła: komunikat Federação Portuguesa de Canoagem (15 sierpnia 2026); wyniki ICF i ECA 2019–2026.

View on PaddleStats