Polska kadra na mistrzostwach Europy 2026 w Montemor — kto startuje i jakie mamy szanse

Published

2026-06-10T14:27:39+00:00

Author

PaddleStats

Pełne wyniki zawodów: ECA Canoe Sprint and Paracanoe European Championships - Montemor-o-Velho

Od 11 do 14 czerwca 2026 roku w portugalskim Montemor-o-Velho rozgrywane są mistrzostwa Europy seniorów w sprincie kajakowym — i polska kadra przyjeżdża tu z konkretnymi nazwiskami liczącymi się o medale. Na czele stawki Anna Puławska, która zaledwie miesiąc temu w Szeged wjechała na podium jednego z najszybszych biegów K1 500 m sezonu, oraz przebudowany pion kanadyjkarski, który w tym cyklu szuka swojej tożsamości po Paryżu.

Te cztery dni nad portugalskim akwenem to dla biało-czerwonych nie tylko walka o medale, ale i pierwszy poważny sprawdzian formy przed sierpniowym szczytem sezonu — domowymi mistrzostwami świata w Poznaniu. Poniżej, konkurencja po konkurencji, te starty z polskiej perspektywy, które warto śledzić.

Polskie szanse medalowe

Z całej listy startowej kilka osad i jedynek wyróżnia się dorobkiem, który realnie przekłada się na rozmowę o podium w Montemor. Poniżej polscy zawodnicy z najmocniejszym międzynarodowym CV w swoich konkurencjach.

Filarem tej kadry pozostaje Anna Puławska — najbardziej utytułowana zawodniczka polskiej ekipy w Montemor. W 2025 roku w Mediolanie sięgnęła po dwa tytuły mistrzyni świata, w K1 500 m oraz w K2 500 m wspólnie z Martyną Klatt, a jej gablota mieści też dwa medale olimpijskie z Tokio 2020 (srebro w K2 500 m i brąz w K4 500 m). W tegorocznym otwarciu sezonu, podczas pucharu świata w Szeged, Puławska zdobyła brąz w K1 500 m z czasem 1:47.44 — najlepszym wśród Europejek, ustępując jedynie zawodniczkom z Australii i Nowej Zelandii. To dorobek, który stawia ją w roli jednej z głównych pretendentek do złota tej konkurencji na własnym, europejskim kontynencie.

Drugim mocnym uderzeniem są kobiece kajaki dwu- i czteroosobowe. W K2 500 m Puławska i Klatt mają w nogach świeże srebro z Szeged, a do osady K4 500 m dochodzą Dominika Putto i Adrianna Kąkol — obie mistrzynie świata w K4 500 m (Putto z 2022 roku w Dartmouth, Kąkol z 2022 i 2025). Skład czwórki uzupełniają Sandra Ostrowska i Katarzyna Kościołek. To konkurencja, w której Polska od lat należy do ścisłej europejskiej czołówki — i nic nie wskazuje, by w Montemor miało być inaczej.

Przebudowany pion kanadyjkarski — nowy rozdział po Paryżu

Najciekawszy wątek tej kadry rozgrywa się w kanadyjkach. Polska reprezentacja kanadyjkarska wchodzi w nowy cykl olimpijski — z Montemor przez Poznań aż po Los Angeles 2028 — ze sztabem szkoleniowym przebudowanym na sezon 2025. Pracę z kanadyjkarzami od 1 stycznia 2025 roku prowadzi Sergij Bezuglij, wspierany przez Marcina Grzybowskiego i Michała Śliwińskiego, a za przygotowanie kanadyjkarek odpowiada Mariusz Szałkowski. To w tej grupie kryje się największy potencjał na medalową niespodziankę.

Najmocniejszą postacią jest Oleksii Koliadych, wyspecjalizowany w C1 na 200 m — dwukrotny mistrz świata w tej konkurencji (2022 w Dartmouth i 2024 w Samarkandzie), brązowy medalista MŚ z 2023 roku w Duisburgu oraz mistrz Europy C1 200 m z 2024 roku w Szeged. Jego rekord życiowy na tym dystansie to 0:38.53, ustanowiony w 2024 roku. W stawce C1 mężczyzn 200 m w Montemor Koliadych przystępuje do rywalizacji z najwyższym dorobkiem złotych medali mistrzostw świata spośród Europejczyków — to czyni go realnym kandydatem do tytułu.

Drugim filarem męskich kanadyjek jest Wiktor Głazunów — kanadyjkarz specjalizujący się w C1 na dystansach 500, 1000 i 5000 m. W 2024 roku w Samarkandzie został mistrzem świata w C1 5000 m, a w 2025 roku w Mediolanie dołożył brąz mistrzostw świata w tej samej konkurencji. Dwukrotny olimpijczyk (Tokio 2020 i Paryż 2024) w Montemor startuje na długim i średnim dystansie jedynki. Listę kanadyjkarzy uzupełniają Gracjan Michalak w C1 500 m oraz bracia Juliusz Kitewski i Aleksander Kitewski — ten drugi z brązem mistrzostw świata w dorobku.

W kanadyjkach kobiet uwaga skupia się na Dorocie Borowskiej. To aktualna mistrzyni Europy w C1 200 m — tytuł wywalczyła w 2025 roku — i kandydatka do podium tej konkurencji w Montemor. Jej rekord życiowy w C1 200 m to 0:46.36 z 2025 roku. Borowska wystartuje w Portugalii także w C2, gdzie jej partnerką jest Milena Mackiewicz, a w stawce C1 500 m kobiet rywalizować będzie Maja Ruzanowska. Główną rywalką polskich kanadyjkarek pozostaje Liudmyla Luzan z Ukrainy — trzykrotna medalistka olimpijska i zdobywczyni czterech złotych medali ostatnich mistrzostw świata w Mediolanie, której rekord C1 200 m z tegorocznego Szeged (0:43.23) wyznacza poprzeczkę dla całej konkurencji.

Stawka, w której Polacy walczą o finały

Poza pewniakami medalowymi polska kadra wystawia liczną grupę kajakarzy, którzy w Montemor będą bili się o finały A i punktowane miejsca. W K4 mężczyzn 500 m popłyną Jakub Stepun, Jarosław Kajdanek, Valerii Vichev i Sławomir Witczak. Ten ostatni ma w dorobku brąz mistrzostw Europy w K4 500 m z 2025 roku, a w 2024 roku podzielił się zwycięstwem w K1 500 m podczas pucharu świata w Poznaniu z samym Fernando Pimentą — to nazwisko, które w Montemor będzie głównym punktem odniesienia dla gospodarzy.

W K2 mężczyzn 500 m wystąpią Przemysław Korsak i Piotr Morawski, w K1 mężczyzn 500 m — Alex Borucki, a w konkurencjach kobiecych w K1 200 m popłynie Julia Olszewska. Stawka jedynek na 500 m mężczyzn jest tu bezlitosna: pojawia się w niej mistrz olimpijski Josef Dostál z Czech, mistrz Europy w K1 500 m Adam Varga z Węgier, podwójny mistrz olimpijski Jacob Schopf z Niemiec oraz portugalska gwiazda Fernando Pimenta. To środowisko, w którym samo wejście do finału A jest sukcesem.

Podobnie wymagająca jest dwójka mężczyzn na 500 m, gdzie do walki staje niemiecki tandem z Maksem Lemke i Schopfem — para wielokrotnych mistrzów olimpijskich i świata, której kolekcja złotych medali przewyższa całą resztę stawki. W tej konfrontacji Korsak i Morawski grają o doświadczenie i o miejsce w drugiej połowie stawki, a nie o medal — to jeden z tych startów, w których postęp mierzy się sekundami straty do najlepszych, nie miejscem na podium. Z kolei Borucki w jedynce na 500 m mierzy się z całą europejską arystokracją kajaka, od Dostála po Vargę, i każde wejście do półfinału jest tu cennym punktem w budowaniu formy przed Poznaniem.

Także męska czwórka, mimo brązu Witczaka z zeszłorocznych mistrzostw Europy, wpływa na akwen w roli outsidera wobec niemieckiej dominacji w K4 500 m — ale to właśnie takie starty pokazują, gdzie polski kajak męski jest naprawdę w czerwcu 2026 roku i ile dzieli go od światowej czołówki przed domowym szczytem sezonu.

Parakajakarstwo — biało-czerwoni na starcie

Mistrzostwa Europy w Montemor obejmują pełny program parakajakarstwa, a Polska wystawia w nim kilkoro reprezentantów. W konkurencji VL3 kobiet na 200 m popłynie Monika Kukla, startująca obok m.in. brytyjki Charlotte Henshaw, wielokrotnej złotej medalistki światowego cyklu. W tej samej stawce, a także w KL2 kobiet, znajdzie się Anna Bilovol. Wśród mężczyzn w VL3 200 m wystartuje Robert Wydera, w KL3 200 m — Mateusz Surwiło, a w KL3 kobiet — Katarzyna Sobczak. To konkurencje, w których europejska konfrontacja jest dla polskich parakajakarzy ważnym etapem budowania formy w sezonie.

Program — kiedy i gdzie szukać Polaków

Czterodniowy program w Montemor-o-Velho obejmuje pełen zestaw olimpijskich i nieolimpijskich konkurencji sprintu kajakowego oraz parakajakarstwa, a po raz pierwszy w historii imprezy dołączono do niego rywalizację mastersów. Z polskiego punktu widzenia kalendarz układa się wokół kilku kluczowych konkurencji.

Każda konkurencja rozgrywana jest w pełnym formacie eliminacji, półfinałów i finałów A/B, a finały olimpijskich dystansów — K1, K2 i K4 na 500 m oraz C1 na dystansach jedynki — tradycyjnie zamykają kolejne dni rywalizacji. Dla polskich kibiców momentami szczególnymi będą starty Puławskiej w K1 i K2 500 m, czwórki kobiet w K4 500 m oraz Koliadycha i Borowskiej w jedynkach kanadyjkowych.

Co dalej

Montemor to dopiero pierwszy wielki sprawdzian biało-czerwonych w tym sezonie. Prawdziwy szczyt przyjdzie pod koniec sierpnia, gdy na poznańskiej Malcie odbędą się mistrzostwa świata 2026 (26–30 sierpnia) — najważniejsza domowa impreza sezonu i okazja, by przed własną publicznością potwierdzić formę wypracowaną w Portugalii. Tytuły Puławskiej z Mediolanu, brąz Głazunowa z C1 5000 m czy złoto Koliadycha w C1 200 m sprzed roku to dorobek, który nad Maltą trzeba będzie bronić.

Europejskie mistrzostwa w Montemor to także wstęp do nowego cyklu olimpijskiego wieńczonego igrzyskami w Los Angeles 2028 — pierwszego pełnego sezonu przebudowanego pionu kanadyjkarskiego pod wodzą Bezuglija i Szałkowskiego. Równolegle do seniorskiej rywalizacji warto śledzić mistrzostwa Europy juniorów i U23, gdzie kształtuje się następne pokolenie polskiego sprintu kajakowego — to z tej puli za kilka lat wyrosną kandydaci na olimpijskie składy.

Najczęściej zadawane pytania

Kto z Polski ma największe szanse na medal w Montemor?

Z twardych danych najmocniejsze CV ma Anna Puławska. W 2025 roku zdobyła dwa tytuły mistrzyni świata (K1 500 m i K2 500 m), a w otwarciu sezonu w Szeged była trzecia w K1 500 m z czasem 1:47.44 — najlepszym wśród Europejek. Realnymi kandydatami do podium są też Dorota Borowska (mistrzyni Europy C1 200 m z 2025 roku) i Oleksii Koliadych, dwukrotny mistrz świata w C1 200 m.

Czy Anna Puławska może wygrać K1 500 m u siebie na kontynencie?

Dane mówią, że jest jedną z dwóch–trzech głównych pretendentek. Jej czas z Szeged (1:47.44) był najlepszym europejskim w tej konkurencji w tym sezonie, a jako podwójna mistrzyni świata z Mediolanu 2025 przewyższa dorobkiem większość europejskiej stawki. Główne zagrożenie to Niemka Pauline Jagsch (czwarta w Szeged, 1:47.58) — różnica 0,14 s pokazuje, jak ciasna będzie ta rywalizacja.

Czy era Liudmyły Luzan w kanadyjkach kobiet ma w Europie rywalkę?

Na razie nie widać kogoś, kto deklasowałby Ukrainkę na dłuższym dystansie. Luzan ma cztery złote medale ostatnich mistrzostw świata i rekord C1 200 m z Szeged 2026 (0:43.23). Ale na 200 m furtkę uchyla Dorota Borowska — aktualna mistrzyni Europy w tej konkurencji, której rekord życiowy to 0:46.36. To na krótkim dystansie Polka ma najwięcej do ugrania.

Na ile medali stać Polskę w Montemor?

Liczba zależy od dnia, ale fundament jest solidny: Puławska (K1 i K2 500 m), czwórka kobiet w K4 500 m z dwiema mistrzyniami świata w składzie (Putto, Kąkol), Borowska w C1 200 m i Koliadych w C1 200 m to cztery–pięć realnych szans na podium opartych na konkretnym dorobku, a nie na życzeniach.

Kim jest Wiktor Głazunów i dlaczego pisze się o nim jako o kanadyjkarzu?

Głazunów to polski kanadyjkarz — wiosłuje kanadyjką (C1), a nie kajakiem. W 2024 roku w Samarkandzie został mistrzem świata w C1 5000 m, a w 2025 roku w Mediolanie zdobył brąz tej konkurencji. W Montemor startuje w jedynce kanadyjkowej na dystansach 1000 i 5000 m.

Czy Koliadych to najpoważniejszy polski kandydat do złota?

W swojej konkurencji — tak. W C1 mężczyzn 200 m przystępuje do rywalizacji z dwoma tytułami mistrza świata — najwyższym dorobkiem międzynarodowych złotych medali spośród Europejczyków w tej stawce. Dwukrotny mistrz świata (2022, 2024) i mistrz Europy z 2024 roku jest faworytem do tytułu na swoim koronnym dystansie.

Kto poprowadził przebudowę polskich kanadyjek?

Od 1 stycznia 2025 roku pracę z kanadyjkarzami prowadzi Sergij Bezuglij, wspierany przez Marcina Grzybowskiego i Michała Śliwińskiego, a kanadyjkarki przygotowuje Mariusz Szałkowski. Montemor to pierwszy europejski sprawdzian tej grupy w nowym cyklu olimpijskim.

Co po mistrzostwach Europy?

Najważniejszym punktem sezonu są mistrzostwa świata 2026 na poznańskiej Malcie (26–30 sierpnia) — domowa impreza, w której Polacy będą bronić zeszłorocznego dorobku. Montemor to także otwarcie nowego cyklu olimpijskiego prowadzącego do Los Angeles 2028.

Wszystkie oczy biało-czerwonych kibiców skupią się w Montemor na Annie Puławskiej, która po dwóch złotach mistrzostw świata z Mediolanu wjeżdża na portugalski akwen jako jedna z faworytek K1 500 m. Jej start, podobnie jak cała europejska rywalizacja, to przedsmak tego, co czeka polską kadrę dwa miesiące później na mistrzostwach Europy juniorów i U23 i — przede wszystkim — na domowych mistrzostwach świata w Poznaniu.

View on PaddleStats