Kadra Francji na mistrzostwa świata w kajakarstwie w Poznaniu 2026: dziewięcioro zawodników i 20-letnia kanadyjkarka
- Published
- 2026-08-17T17:54:55+00:00
- Author
- PaddleStats
Pełne wyniki zawodów: ICF Canoe Sprint and Paracanoe World Championships - Poznan
Francja przywiezie na mistrzostwa świata w kajakarstwie w Poznaniu (26–30 sierpnia) dziewięcioro sprinterów — kadrę skromną na tle 16 nazwisk Portugalii i 29 gospodarzy. Dyrektor techniczny FFCK Julien Issoulié podpisał listę w Vaires-sur-Marne 28 lipca, po trzech Pucharach Świata i mistrzostwach Europy: trzech kajakarzy, cztery kajakarki, jeden kanadyjkarz i jedna kanadyjkarka. Przy nazwiskach nie ma łodzi ani dystansów — dokument federacji wymienia zawodników, kluby, zgrupowanie w Vaires-sur-Marne od 10 do 20 sierpnia i wyjazd do Polski w dniach 23–31 sierpnia. Najbardziej utytułowana z dziewiątki to Manon Hostens, finalistka igrzysk w Tokio; najmłodsza — i najwyraźniej idąca w górę — to dwudziestoletnia kanadyjkarka Chloé Nicot.
Kadra Francji na MŚ Poznań 2026 — skład
Selekcja FFCK to lista ludzi, nie lista łodzi. Poniżej dziewięć nazwisk dokładnie tak, jak je opublikowano, z klubami i konkurencjami, w których każde z nich startowało w tym roku na seniorskim poziomie międzynarodowym — to najlepsza dostępna wskazówka, co zrobią na Malcie.
| Zawodnik | Klub | Rocznik | Konkurencje seniorskie 2026 |
|---|---|---|---|
| Guillaume Keller | ASSSC Mulhouse-Riedisheim | 1998 | K1 500 m, K1 5000 m, K2 500 m, K4 500 m |
| Francis Mouget | OCK Auxerre | 1990 | K1 500 m, K2 500 m, K4 500 m |
| Quilian Koch | ASL CK Grand Arras | 1999 | K2 500 m, K4 500 m |
| Salya Lefoulon | AS Mantaise | 2001 | K4 500 m, K1 5000 m |
| Vanina Paoletti | ES Anjou CK | 1997 | K2 500 m, K4 500 m |
| Manon Hostens | ALP GNP Périgueux | 1994 | K2 500 m, K4 500 m, K1 5000 m |
| Pauline Freslon | ES Anjou CK | 1995 | K4 500 m, K1 5000 m |
| Loïc Léonard | ASL CK Grand Arras | 1996 | C1 1000 m, C1 5000 m |
| Chloé Nicot | AS Gérardmer CK | 2006 | C1 500 m, C1 200 m |
W tym składzie rzucają się w oczy dwie rzeczy. Po pierwsze, jest zbudowany wokół osad: kobieca K4 500 m płynęła przez cały sezon w tym samym zestawieniu, a trzej kajakarze krążyli między dwójką a czwórką, dopełnianą rezerwowymi. Po drugie, żadna francuska łódź nie zajęła w 2026 roku w finale A Pucharu Świata ani mistrzostw Europy miejsca wyższego niż piąte — sufit wyznaczyły kobieca czwórka w Szegedzie i Nicot w C1 500 m na mistrzostwach Europy.
Kajak kobiet: czwórka, która się trzyma, i dwójka, która jeszcze nie zaskoczyła
Kobieca K4 500 m — Salya Lefoulon, Pauline Freslon, Hostens i Vanina Paoletti — to najrówniejsza francuska łódź sezonu. W Pucharze Świata w Szegedzie otworzyła rok piątym miejscem w finale A (1:32,29). Na mistrzostwach Europy w Montemor-o-Velho była ósma (1:35,91). W Montrealu spadła do finału B i wygrała go w 1:36,06. Trzy regaty, za każdym razem ten sam układ miejsc w łodzi, wyniki między piątą a dziewiątą pozycją — osada o ustalonym charakterze, której do czołowej czwórki wciąż brakuje długości.
K2 500 m Hostens i Paoletti to para z najdłuższym stażem w tej kadrze — i z najtrudniejszym rokiem za sobą. Piąte miejsce w finale mistrzostw świata w Duisburgu 2023 (1:42,43), piąte w finale B w Paryżu 2024 (1:45,18), szóste w Pucharze Świata na Malcie w 2025 roku (1:47,50) — a w tym sezonie trzecie w finale B w Brandenburgu (1:49,26), dziewiąte na mistrzostwach Europy (1:50,49) i siódme w Montrealu (1:40,77). Hostens, rocznik 1994, to jedyna w tej ekipie z olimpijskim finałem na koncie: siódma w finale K2 500 m w Tokio z Sarah Guyot (1:40,33) i zwyciężczyni finału B w tokijskiej czwórce razem z Paoletti. W tym roku wzięła też na siebie długi dystans — dziewiąte miejsce w K1 5000 m w Brandenburgu (26:04,01).
Freslon jest w tej grupie specjalistką od długiego dystansu. Była czwarta w K1 5000 m na Pucharze Świata na Malcie w 2025 roku (23:54,45), ósma na 5000 m na mistrzostwach świata w Samarkandzie 2024 (28:21,02) i siódma w K1 1000 m na mistrzostwach Europy 2025 (4:01,89). Lefoulon, rocznik 2001, to najmłodsza kajakarka w składzie; w czerwcu na mistrzostwach Europy oprócz czwórki popłynęła K1 5000 m (dwunaste miejsce, 24:32,46).
Kajak mężczyzn i kanadyjki: trzech kajakarzy, jeden kanadyjkarz i dużo finałów B
Francis Mouget, rocznik 1990, Quilian Koch i Guillaume Keller od trzech sezonów stanowią trzon francuskiej kadry męskich kajakarzy. W 2026 roku wyniki zatrzymywały się tuż pod kreską finału A. Mouget wygrał finał B K1 500 m w Szegedzie (1:38,01) — a wygrywanie finałów B ma już opanowane: na mistrzostwach świata w Halifaxie 2022 (1:50,76) i w Duisburgu 2023 (1:40,04) w tej samej konkurencji też był dziesiąty. Koch i Mouget byli trzeci w finale B K2 500 m w Brandenburgu (1:37,60) i czwarci w finale B w Montrealu (1:31,13). Keller był drugi w finale B K1 500 m w Montrealu (1:41,50) i czwarty w Brandenburgu (1:44,44). Czwórka — Koch, Mouget, Keller i Maxence Barouh na mistrzostwach Europy — zajęła szóste miejsce w finale B (1:22,00), a w Brandenburgu, z Noé Martinem w łodzi, również szóste w finale B (1:23,15). Barouha i Martina na poznańskiej liście nie ma; obaj jadą na igrzyska śródziemnomorskie do Tarentu.
Męska grupa ma z Poznania lepsze wspomnienia niż z większości torów. Koch siedział we francuskiej K4 500 m, która zdobyła brąz Pucharu Świata na Malcie w 2022 roku (1:20,69, z Le Floch-Decorchemontem, Beaumontem i Burgerem), a w Duisburgu 2023 dopłynął z Burgerem na piąte miejsce finału mistrzostw świata w K2 500 m (1:31,02). Na Pucharze Świata 2025 na tej samej wodzie Koch i Mouget byli szóści w finale A K2 500 m (1:32,15), a czwórka z Kellerem — dziewiąta (1:23,85). Keller próbował też sił na 5000 m: szóste miejsce na czerwcowych mistrzostwach Europy (21:33,11), w wyścigu wygranym przez Fernanda Pimentę.
Loïc Léonard, jedyny kanadyjkarz w składzie, jest zarazem jedynym w tej ekipie, kto otarł się o medal mistrzostw świata. Z Adrienem Bartem był czwarty w finale C2 500 m w Duisburgu 2023 (1:38,59) i drugi w finale B w Paryżu (1:43,82); w pojedynkę zdobył brąz w C1 500 m na Pucharze Świata w Szegedzie w 2023 roku (1:54,29). Barta na liście nie ma, a sezon 2026 Léonard poświęcił długim dystansom: szóste miejsce w C1 5000 m w Brandenburgu (25:50,23), siódme na 5000 m na mistrzostwach Europy (24:43,72), szóste w finale B C1 1000 m w Montrealu.
Chloé Nicot. Bohaterką tych powołań jest kanadyjkarka z rocznika 2006. Nicot pływała w seniorskim finale A C1 500 m we wszystkich czterech regatach 2026 roku: szósta w Szegedzie (2:02,93), ósma w Brandenburgu (2:17,21), piąta na mistrzostwach Europy (2:05,39), siódma w Montrealu (2:16,45). Zależność widać gołym okiem: piąte i szóste miejsce tam, gdzie płynęła 2:02–2:05, siódme i ósme tam, gdzie była o kilkanaście sekund wolniejsza. Między tymi startami pojechała na młodzieżowe mistrzostwa świata do Halifaxu po srebro U23 w C1 500 m (2:23,38) i piąte miejsce w C1 200 m, a potem po brąz w C1 500 m na młodzieżowych mistrzostwach Europy w Szegedzie (2:24,79). Cztery seniorskie finały A i dwa medale U23 w jedno lato, w wieku dwudziestu lat — FFCK wysyła do Poznania zawodniczkę, która ma w tej grupie najwięcej przed sobą.
Co dalej: dziewięcioro zawodników, jedna łódź z finału A i tor, który Francuzi znają
Mistrzostwa potrwają od środy 26 sierpnia do niedzieli 30 sierpnia. Na podstawie tegorocznej formy najbliżej finału A są kobieca K4 500 m (piąta w Szegedzie) i Nicot w C1 500 m (piąta na mistrzostwach Europy). Męska K2 500 m Kocha i Mougeta rok temu na tej wodzie płynęła w finale A; powtórka to naturalny cel. Cała reszta — starty Kellera, Freslon i Hostens na 5000 m, dystanse Léonarda — to raczej walka o punkty i miejsca niż o podium.
Francja ma w tym samym czasie połowę seniorskiej grupy we Włoszech: igrzyska śródziemnomorskie w Tarencie (18–24 sierpnia) zabierają Barouha, Le Petita, Martina, Laroche'a, Bonnavaud, Loulię Lefoulon, Maillet i Cornez, co po części tłumaczy, dlaczego poznańska ekipa jest tak nieliczna. Francja dołącza tym samym do Węgier, Włoch i Danii, które składy już ogłosiły; program i faworytów zbiera przewodnik po MŚ w Poznaniu 2026.
Najczęściej zadawane pytania
Kto jest w kadrze Francji na mistrzostwa świata w kajakarstwie w Poznaniu 2026?
Dziewięcioro zawodników wybranych przez FFCK 28 lipca 2026 roku: kajakarze Guillaume Keller, Francis Mouget i Quilian Koch; kajakarki Salya Lefoulon, Vanina Paoletti, Manon Hostens i Pauline Freslon; kanadyjkarz Loïc Léonard; kanadyjkarka Chloé Nicot.
W jakich konkurencjach wystartują Francuzi w Poznaniu?
Selekcja FFCK wymienia tylko nazwiska, bez konkurencji. W 2026 roku kobieca czwórka (Lefoulon/Freslon/Hostens/Paoletti) płynęła K4 500 m we wszystkich tegorocznych regatach, Hostens/Paoletti — K2 500 m, mężczyźni — K2 500 m i K4 500 m, Léonard — C1 1000 m i 5000 m, a Nicot — C1 500 m i 200 m.
Kiedy odbywają się mistrzostwa świata w kajakarstwie Poznań 2026?
Od środy 26 sierpnia do niedzieli 30 sierpnia 2026 roku na torze regatowym Malta. Termin zgłoszeń imiennych upłynął 16 sierpnia. Poznań gości mistrzostwa świata po raz czwarty — po 1990, 2001 i 2010 roku.
Kim jest Chloé Nicot?
Francuska kanadyjkarka z rocznika 2006, z klubu AS Gérardmer CK. W 2026 roku wchodziła do seniorskiego finału A C1 500 m na wszystkich czterech dużych regatach (najlepiej: piąta na mistrzostwach Europy, 2:05,39; najszybciej: 2:02,93 w Szegedzie), zdobyła srebro młodzieżowych mistrzostw świata w C1 500 m w Halifaxie (2:23,38) i brąz młodzieżowych mistrzostw Europy w Szegedzie (2:24,79).
Czy francuska K4 500 m kobiet ma szanse na medal w Poznaniu 2026?
Według liczb z tego sezonu — nie: czwórka była piąta w Szegedzie (1:32,29), ósma na mistrzostwach Europy (1:35,91) i wygrała finał B w Montrealu (1:36,06). Finał A wyrównałby najlepszy wynik roku; medal wymagałby kroku, którego ta osada jeszcze nie pokazała.
Dlaczego Francja wysyła do Poznania tylko dziewięcioro zawodników?
FFCK oparła selekcję na wynikach z trzech Pucharów Świata i mistrzostw Europy, a ośmioro kolejnych sprinterów — w tym rezerwowych czwórki Maxence'a Barouha i Noé Martina — wysłała na igrzyska śródziemnomorskie do Tarentu (18–24 sierpnia), które nakładają się na zgrupowanie przed Poznaniem.
Czy francuska K2 500 m mężczyzn ma realne szanse na finał A?
Koch i Mouget byli szóści w finale A na Malcie w Pucharze Świata 2025 (1:32,15), a Koch — piąty w finale mistrzostw świata 2023 z Guillaume'em Burgerem (1:31,02). W 2026 roku para pływała w finałach B w Brandenburgu (trzecie miejsce) i Montrealu (czwarte); finał A na wodzie, na której osiągnęli go rok temu, to cel realny, ale niepewny.
Czy Francja zdobyła kiedyś medal Pucharu Świata w Poznaniu?
Tak. Quilian Koch płynął w męskiej K4 500 m, która zdobyła brąz Pucharu Świata na Malcie w 2022 roku (1:20,69), z Guillaume'em Le Floch-Decorchemontem, Maxime'em Beaumontem i Guillaume'em Burgerem.
Dziewięcioro zawodników, na papierze jedna łódź z finału A i dwudziestoletnia kanadyjkarka, która całe lato spędziła w seniorskich finałach. Chloé Nicot to nazwisko, które warto zapamiętać, zanim nad Maltą ruszą eliminacje C1 500 m; reszta mistrzostw świata w Poznaniu pokaże, czy francuska czwórka i dwójka Koch/Mouget odrobią wreszcie te ułamki sekund, których brakowało im przez cały sezon, i wejdą do finałów.
Źródła: FFCK, „Sélections nominatives Championnat du Monde Sprint" (28 lipca 2026); ICF (terminy zgłoszeń); wyniki ICF i ECA 2022–2026.